My interview at the state channel ERT

On Monday 14th of December I was invited to the TV magazino "ON ERT" of the state channel ERT. The theme was "Lafcadio Hearn books at the Greek school libraries". This is important for Lafcadio readers and for the Greek youth and I would like to thank Ms. Heleni Hrona and Mrs. Andreas Roditis for the invitation and the interesting interview.

Below you may find the link. The part about Lafcadio starts at the 45 min. 

CLICK

Συνέντευξη στην εκπομπή ΟΝ ΕΡΤ, Δεκέμβριος 2015

Τη Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου ήμουν καλεσμένη στην εκπομπή ΟΝ ΕΡΤ της Ελένης Χρονά και του Ανδρέα Ροδίτη. Θέμα της συνέντευξης «Ο Χερν στις σχολικές βιβλιοθήκες». Είναι ένα σημαντικό νέο που αξίζει τον τηλεοπτικό χρόνο που αφιερώθηκε ώστε να γίνει ευρύτερα γνωστό. 

Ευχαριστώ την Ελένη Χρονά και τον Αντρέα Ροδίτη για την πρόσκληση και την ενδιαφέρουσα συζήτηση πάνω στην προσωπικότητα του Λευκάδιου Χερν, στη μεταφραστική μου εργασία και στο κέρδος που αποκομίζει ένας νέος άνθρωπος μελετώντας τη ζωή και το έργο του συγγραφέα.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συνέντευξη από το αρχείο της ΕΡΤ. Αρχίζει στο 45ο λεπτό.

ΚΛΙΚ

ΘΑ ΣΑΣ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΕΡΩΤΑ... του Μίμη Κούρτη

Αγαπητοί φίλοι, θα ήθελα να σας παρουσιάσω ένα όμορφο, αληθινό και συγκινητικό κείμενο που έγραψε ο Λευκαδίτης φίλος Μίμης Κούρτης. Περιγράφει αυτά που ένιωσε, που ένιωσα ως το βάθος της καρδιάς μου εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα που μίλησα για τον αγαπημένο μου συγγραφέα στις «Ημέρες Λευκάδιου Χερν» στο Πνευματικό Κέντρο Λευκάδας. Είναι ένα εξαιρετικά διεισδυτικό κείμενο. Μια τρυφερή ματιά που έφτασε ως τα βάθη της ψυχής μου. Μιλάει καλύτερα απ' όσο θα μπορούσα να το κάνω εγώ για τη σχέση μου με τον Λευκάδιο.  Γι' αυτόν τον έρωτα!

ΘΑ ΣΑΣ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΕΡΩΤΑ...
του Μίμη Κούρτη

Αυτή η ματιά κάτι κρύβει.

Αυτό το τρέμουλο στη φωνή κάτι μου θυμίζει.

Δεν μπορεί να είναι ένα απλό τρακ. Είναι το τρακ και ματιά του ερωτευμένου.

Κι εδώ ανακαλύπτω έναν έρωτα μεταφυσικό, έναν έρωτα αλλοτινών εποχών, μα και σημερινό, έναν έρωτα αναδρομικό.

Τόσα σκίτσα, τόσα βιβλία, μα στάθηκε ευλαβικά στα δύσκολα. Σ'έναν συγγραφέα που λίγοι τον ξέρουν και ελάχιστοι τον έχουν διαβάσει.

Φταίει, ίσως, το άρωμα Ανατολής, που συνάντησε τις ευωδιές τις Θρακιώτικες.Ευωδιές που ενώθηκαν και σκόρπισαν, λιγοθυμιές, σε ψυχές ευαίσθητες, σε καρδιές επιρρεπείς στον άδολο έρωτα, τον ανιδιοτελή, τον πολύ μακρινό, τον ικανό να ελαχιστοποιήσει τις αποστάσεις, να συναντήσει το αντικείμενο του πόθου.

Σπινθηροβόλο το βλέμμα της κι έξυπνα σκεπτόμενη, βρήκε τον ιδανικό τρόπο να πλησιάσει το θήραμα της. Αφού οι φωτογραφίες του δεν της πολυέδιναν σημασία, αποφάσισε να μεταφράσει τα έργα του, να τους δώσει φωνή, την φωνή εκείνου που ερωτεύτηκε, κι έτσι να τον αναγκάσει να συνδιαλλαγεί μαζί της.

Κι ο Λευκάδιος ενδίδει στην πρόκληση της κι εκείνη νοιώθει θεά.

Τον απογειώνει, τον γνωρίζει σε δύση και ανατολή. Τον στεγάζει με τους φίλους της στη γενέτειρά του Λευκάδα, τον προβάλει μοναδικά.

Του δίνει πνοή μέσα από τα λόγια της και χωρίς να το καταλάβει παγιδεύεται γλυκά στα γραπτά του. Τον ανασύρει από τη λήθη, τον καμαρώνει, τον ερωτεύεται, όσο και αν προσπαθεί να το κρύψει. Και προδίδεται στη γιορτή για τον ένα χρόνο επιστροφής του στην γενέτειρα.

Όταν συνειδητοποιεί ότι ο κύκλος θαυμαστών του μεγαλώνει, χαίρεται και συγκινείται.

Και ξάφνου πανικοβάλλεται γιατί φοβάται τις αντίζηλες, τρέμει, μήπως εκείνος τον οποίο με τόσο κόπο ανακάλυψε και ανέδειξε, εκείνος που ήρθε θεϊκά στη ζωή της από το μακρινό Ματσούε που πήρε φωνή απ' την φωνή της, που έλαβε υπόσταση από την περιέργειά της να τον μεταφράσει, που ξεσκόνισε τα αραχνιασμένα βιβλία του, τώρα τρέμει διακριτικά, μήπως φάει τη σκόνη του, μήπως φοβηθεί αυτή την αναγνωρισιμότητα του κόσμου και ξανακρυφτεί στα βαθη της ανατολής.

Όσο και αν προσπαθεί, να κρατήσει σταθερό το λόγο της, να κρύψει τη συγκίνησή της, τόσο βεβαιώνομαι για αυτόν τον τρομερό έρωτα.

Και όσο μιλάει, σας το ορκίζομαι, τον είδα από την κορνίζα του να της κλείνει το μάτι, να της γνέφει γλυκά για να κατευνάσει το άγχος της.

Μα πού να τον δει που τρέμει μήπως αποκαλυφθεί ο έρωτας της, μήπως το πάρει στραβά ο κόσμος και τη λοιδορήσει και την ειρωνευτεί και τη χλευάσει, που τόλμησε να ακουμπήσει ένα είδωλο του πνεύματος: «Καλά μας τον γνώρισες, μαρή, καλά ανέσυρες αναμνήσεις και ιστορία. Πώς τόλμησες να τον κοιτάξεις στα μάτια; Ποια είσαι εσύ τέλος πάντων, που όπου βρεθείς και όπου σταθείς στάζεις μέλι για τον Λευκάδιό μας, που με τρία βιβλία σου νομίζεις πως μπορείς να τον έχεις αποκλειστικά; Σε γελάσανε κυρά μου δεν είναι δικός σου, είναι ολονών μας. Για μαζέψου, για σοβαρέψου. Σιγά μην είσαι και η Ιζόλα».

Κατέβηκε από το βήμα λυτρωμένη, που μπόρεσε να αρθρώσει λίγα λόγια για τον καλό της και αναρωτιόταν: «Τα είπα καλά, μήπως θυμώσει ο Λευκάδιος, μήπως με κριτικάρει άσχημα ο κόσμος;».

Μα συνήλθε γρήγορα, γιατί Εκείνος, από το κάδρο του, της ξανάκλεισε το μάτι.

Σίγουρη πως δεν κατάλαβε κανείς τον έρωτά της, δέχτηκε τα συγχαρητήρια των επισκεπτών. 

Εγώ την κοίταξα με αγάπη, την ευχαρίστησα, έκρυψα όσα ένιωσα για τον ερωτά της και ευχήθηκα μέσα μου, να συνεχιστεί, να γίνει λατρεία, για να μάθουμε και άλλα πράγματα για τον ποιητή.

Και η Τέτη, συγνώμη η Ιζόλα, κατέβηκε τα σκαλιά του μουσείου, και ελέγχοντας αν την βλέπει κανείς, έστειλε ένα πεταχτό φιλί στον Λευκάδιο.

Η πρώτη δημοσίευση το fb
ΚΛΙΚ

Ο τραγουδιστής του καλοκαιριού

Το ελληνικό καλοκαίρι είναι συνδεδεμένο με το τερέτισμα, το ερωτικό τραγούδι των τζιτζικιών. Αυτά τα παράξενα πλάσματα της φύσης είχαν μαγέψει τους Έλληνες και τους Ιάπωνες του παλιού καιρού. Αφού περάσουν 17 ολόκληρα χρόνια μέσα στη γη σαν νύμφες, εμφανίζονται στο φως του καλοκαιριού, τραγουδάνε για να προσελκύσουν το ταίρι τους, γεννάν και ύστερα από τη σύντομη ζωή τους πέφτουν νεκρά στο χώμα.

Η φιλοσοφία της Ανατολής βλέπει μια μυστηριακή σχέση ανάμεσα στα έντομα και στα πνεύματα.  Ο Λευκάδιος Χερν στο δοκίμιό του για τα γκάκι, που περιλαμβάνεται στο βιβλίο Κοττό, αναφέρει πολλά και θαυμαστά για τα έντομα. Τα λεπτεπίλεπτα όργανά τους δίνουν πληροφορίες στον εγκέφαλο τους για πράγματα άγνωστα στις ανθρώπινες αισθήσεις, όπως ορατότητα του μαγνητισμού, οσμή του φωτός, γεύση του ήχου.

Τελειώνοντας το δοκίμιό του γράφει:

[...] Εδώ που τα λέμε δεν έχω καταφέρει να πείσω τον εαυτό μου ότι είναι στ’ αλήθεια ανυπολόγιστο προνόμιο να ξαναγεννηθώ σαν ανθρώπινη ύπαρξη. 

Σκέφτομαι όμως ότι πιο πολύ θα μου άρεσε να είμαι ένας τζίτζικας –ένας μεγάλος, τεμπέλης τζίτζικας, που χουζουρεύει στα ανεμοδαρμένα δέντρα, πίνει δροσοσταλίδες και τραγουδάει από το χάραμα μέχρι το σούρουπο. Βέβαια θα συναντούσα κινδύνους –κινδύνους από γεράκια, κουρούνες και σπουργίτια, κινδύνους από αρπακτικά έντομα, κινδύνους από μπαμπού που άτακτα αγόρια άλειψαν με ιξό. Αλλά σε κάθε κατάσταση ύπαρξης υπάρχουν κίνδυνοι και σε πείσμα αυτών των κινδύνων, φαντάζομαι ότι ο Ανακρέων εξέφρασε κάτι παραπάνω από την αλήθεια στο εγκώμιό του προς τον τζίτζικα: «Ω, εσύ γέννημα της γης, που αγαπάς το τραγούδι, ελεύθερε από πόνους, που έχεις σάρκα χωρίς αίμα, εσύ είσαι σχεδόν ίσος με τους θεούς!». [...]

Στο Shadowings ο Λευκάδιος αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στα τζιτζίκια. Ανατρέχει στην αρχαία ελληνική γραμματεία και βρίσκει ότι οι ιαπωνικοί στίχοι για τα μελωδικά έντομα είναι εφάμιλλοι. Μας πληροφορεί ωστόσο ότι οι Ιάπωνες ποιητές εξυμνούν το νυχτερινό τραγούδι των τριζονιών παρά των τζιτζικιών.

[...] Υπάρχουν αναρίθμητα ποιήματα για τα τζιτζίκια, αλλά πολύ λίγα είναι εκείνα που εγκωμιάζουν το τραγούδι τους. Βέβαια τα τζιτζίκια που γνωρίζουν οι Έλληνες είναι διαφορετικά. Υπάρχουν μερικές ποικιλίες που είναι πραγματικά μουσικές, αλλά στην πλειοψηφία τους τα τζιτζίκια είναι αφάνταστα θορυβώδη, τόσο θορυβώδη που τα τερετίσματά τους θεωρούνται μία από τις μεγάλες δοκιμασίες μία από τις μάστιγες του καλοκαιριού. [...]

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Ολόκληρη η ωδή «Εἰς τέττιγα» (που αποδίδεται στον Ανακρέοντα, αλλά πιθανόν γράφτηκε από Ρωμαίους μιμητές του) από την οποία ο Λευκάδιος Χερν παρέθεσε τους τέσσερις τελευταίους στίχους και η μετάφρασή της, περιλαμβάνονται στις Σημειώσεις της Μεταφράστριας στο Κοττό και έχουν ως εξής:

Εἰς τέττιγα

Μακαρίζομέν σε, τέττιξ,

ὅτι δενδρέων ἐπ’ ἄκρων

ὀλίγην δρόσον πεπωκώς,

βασιλεὺς ὅπως, ἀείδεις.

Σὰ γάρ ἐστι κεῖνα πάντα,

ὁπόσα βλέπεις ἐν ἀγροῖς,

κὀπόσα φέρουσιν ὧραι.

Σὺ δὲ φίλτατος γεωργοῖς,

σὺ δὲ τίμιος βροτοῖσι,

θέρεος γλυκὺς προφήτης.

Φιλέουσι μέν σε Μοῦσαι,

φιλέει δὲ Φοῖβος αὐτός,

λιγυρὴν δ’ ἔδωκεν οἴμην.

Τὸ δὲ γῆρας οὔ σε τείρει,

σοφέ, γηγενές, φίλυμνε,

ἀπαθές, ἀναιμόσαρκε·

σχεδὸν εἶ θεοῖς ὅμοιος.

Σε μακαρίζουμε, τζίτζικα, που πίνεις λίγη δροσιά και μετά τραγουδάς σαν βασιλιάς στα κλαριά των δέντρων. Γιατί δικά σου είναι όλα όσα βλέπεις στους αγρούς και όσα φέρνουν οι εποχές. Αγαπητός στους γεωργούς, πολύτιμος στους ανθρώπους, είσαι προφήτης του καλοκαιριού γλυκύς. Οι Μούσες σε αγαπούν και ο ίδιος ο Φοίβος που σου έδωσε το μελωδικό τραγούδι. Τα γηρατειά δεν σε καταβάλουν, σοφέ, γέννημα της γης, λάτρη του τραγουδιού, ελεύθερε από πόνους, εσύ που έχεις σάρκα χωρίς αίμα, είσαι σχεδόν όμοιος με τους θεούς.

Ημέρες Λευκάδιου Χερν - 27 και 28 Ιουνίου στη Λευκάδα

Πρώτη μέρα 27 Ιουνίου

Μπορείτε να πάρετε πληροφορίες από το άρθρο της Ειρήνης Βονιτσάνου στο MyLefkada

ΚΛΙΚ

Δεύτερη μέρα 28 Ιουνίου

Για τις διαλέξεις της δεύτερης μέρας μπορείτε να πάρετε πληροφορίες στον παρακάτω σύνδεσμο, ο οποίος παρέχει και ακουστικό υλικό.

ΚΛΙΚ

Ο Λευκάδιος και οι πυγολαμπίδες

Βρίσκομαι στη Λευκάδα εδώ και αρκετές μέρες για μια σειρά παρουσιάσεων στα Γυμνάσια και Λύκεια του νησιού με θέμα το επάγγελμα του σκιτσογράφου. Οι παρουσιάσεις τελείωσαν με επιτυχία κι εγώ ανακαλύπτω λόγους για να παρατείνω την παραμονή μου στο υπέροχο νησί. Έτσι είχα τη χαρά να γιορτάσω τον ερχομό του Μάη με τους Λευκαδίτες φίλους στον καταπράσινο τόπο και στην καταγάλανη θάλασσα.

Τα παλιά χρόνια οι Λευκαδίτες πήγαιναν να πιάσουν τον Μάη στο Κουζούμπελι ή Γκζούμπελι, (παραφθορά του παλιού ονόματος της περιοχής Κουζούμ μπεη), με τα πανύψηλα πυκνά δέντρα και τις πολλές πυγολαμπίδες. Όμως, ο δημόσιος φωτισμός, τα φώτα των καταστημάτων και των αυτοκινήτων έχουν διώξει τις πυγολαμπίδες από τα μέρη όπου άλλοτε αφθονούσαν και σπάνια τις συναντάει κανείς πια. 

Το βράδυ της Πρωτομαγιάς είδα ξαφνικά στον ήσυχο κήπο ένα χαρούμενο πρασινωπό φως. Μια πυγολαμπίδα! Είχα να δω από παιδί. 

Το μυαλό μου πήγε στον Λευκάδιο Χερν που τόσο όμορφα έχει γράψει για τις πυγολαμπίδες στο «Κοττό». Διαλέγω μια παράγραφο όπου μιλάει για το χοταρού-κασσέν, τη μάχη των πυγολαμπίδων, ένα θέαμα που προσήλκυει επισκέπτες απ' όλη τη χώρα.

«Σήμερα τόπος που φημίζεται πιο πολύ για τις πυγολαμπίδες του βρίσκεται κοντά στο Ούτζι, στο Γιαμασιρό. Το Ούτζι, μια όμορφη μικρή πόλη στη μέση της ονομαστής τεϊοπαραγωγού περιοχής, βρίσκεται πάνω στον Ουτζιγκάουα και όσο γνωστό είναι για το τσάι του, άλλο τόσο φημίζεται για τις πυγολαμπίδες του. Κάθε καλοκαίρι τα τρένα με έκτακτα δρομολόγια από το Κυότο και την Όσακα μεταφέρουν χιλιάδες επισκέπτες, που πηγαίνουν στο Ούτζι για να δουν τις πυγολαμπίδες. Αλλά μόνο από ένα συγκεκριμένο σημείο στο ποτάμι, που απέχει κάμποσα χιλιόμετρα από την πόλη, μπορεί κανείς να θαυμάσει το μεγαλειώδες θέαμα, το χοτάρου-κάσσεν ή «μάχη των πυγολαμπίδων». Το ποτάμι στριφογυρίζει ανάμεσα στους κατάφυτους λόφους και μυριάδες πυγολαμπίδες χιμάνε από τις δύο όχθες για να συναντηθούν και να σφιχταγκαλιαστούν πάνω από το νερό. Στιγμές στιγμές μαζεύονται τόσες πολλές, που σχηματίζουν κάτι που στο μάτι φαίνεται σαν φωτεινό σύννεφο ή σαν γιγάντια μπάλα από σπίθες. Το σύννεφο σκορπίζεται γρήγορα ή η μπάλα πέφτει και σπάζει πάνω στην επιφάνεια του νερού και οι πεσμένες πυγολαμπίδες λάμποντας παρασέρνονται μακριά· γρήγορα όμως ένα καινούργιο σμήνος συγκεντρώνεται στο ίδιο σημείο. Οι άνθρωποι περιμένουν όλη τη νύχτα στο ποτάμι μέσα στις βάρκες, για να δουν το φαινόμενο. Αφού γίνει το χοτάρου-κάσσεν, ο Ουτζιγκάουα σκεπασμένος με τα έντομα που στροβιλίζονται λάμποντας ακόμα, λέγεται ότι μοιάζει με τον Γαλαξία, τον οποίο οι Ιάπωνες αποκαλούν πιο ποιητικά Ποτάμι του Ουρανού. Ίσως ένα τέτοιο θέαμα να παρακολούθησε η μεγάλη ποιήτρια Τσιγιό από το Κάγκα, προτού γράψει:

Κάουα μπακαρί,

Γιαμί ουά ναγκαρετέ;

Χοτάρου κανά!

Είναι μονάχα το ποτάμι ή μήπως είναι το σκοτάδι το ίδιο που το παρασέρνουν τα νερά; Ω, οι πυγολαμπίδες!»

Ο οικοδεσπότης που παρέθετε δείπνο ή κάποια άλλη βραδινή ψυχαγωγία στη διάρκεια του καλοκαιριού, προμηθευόταν μεγάλη ποσότητα πυγολαμπίδων, τις οποίες απελευθέρωνε το βράδυ στον κήπο για ν' απολαύσουν οι καλεσμένοι του το σπινθηροβόλο θέαμα. Οι καλεσμένοι μπορούσαν, αν ήθελαν, να πιάσουν πυγολαμπίδες και να τις βάλουν στα ειδικά κλουβάκια για έντομα.

Ομιλία για τον Λευκάδιο Χερν στο πλαίσιο της έκθεσής μου «Δυο χρόνια Ιζόλα»

Ευχαριστώ όλους τους φίλους που τίμησαν με την παρουσία τους την παρουσίαση «Η ζωή και το έργο του Λευκάδιου Χερν-Η οδύσσεια ενός ελεύθερου πνεύματος».

Σας μεταφέρω την εμπειρία της χτεσινής βραδιάς με ένα απόσπασμα από το σχόλιο που έγραψε ο φίλος Τρύφων Ευαγγελίδης Tryphon Evangelidis:

«Εξαιρετική εμπειρία. Μια πληρέστατη παρουσίαση, θαυμάσια δομημένη και συνδυασμένη με αξιόλογη φωτογραφική τεκμηρίωση, του Λευκάδιου Χερν, αυτής της παγκόσμιας εμβέλειας μορφής, από τη μοναδική Τέτη μας. Ήξερα κάποια πράγματα γι' αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο, που η διαδρομή του, με όσες έννοιες σηματοδοτεί αυτή η λέξη, μου έφερε στον νου τον Οδυσσέα, γιατί κι αυτός "πολλών ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω, πολλά δ' ο γ' εν πόντω πάθεν άλγεα ον κατά θυμόν" (Οδύσσεια, α΄, 3-4). Κι όταν τέλειωσε η παρουσίαση, είχα μάθει πάρα πολλά και εξαιρετικά ενδιαφέροντα, που σκοπεύω να εμπλουτίσω διαβάζοντας τα δυο από τα τρία βιβλία του που έχει μεταφράσει η φίλη μας: Το "Κόττο" που αγόρασα και το "Ιαπωνικό μωσαϊκό" που μου χάρισε εκείνη με μια θερμή αφιέρωση. Σημαντική ήταν και η συμβολή του Ηλία Ταμπακέα που επιμελήθηκε το φωτογραφικό μέρος της παρουσίασης».

«Η ζωή και το έργο του Λευκάδιου Χερν» παρουσίαση από την Τέτη Σώλου

Μια μικρή αλλαγή στην ώρα που είχαμε αναγγείλει. Η παρουσίαση θα γίνει στις 8 μ.μ.

(Ε, ναι, είναι άνοιξη και, όπως επισήμαναν κάποιοι φίλοι, στις 7 είναι νωρίς!)

Έκθεση «Δύο χρόνια Ιζόλα» και ομιλία για τον Λευκάδιο Χερν

Στις 20 Απριλίου στις 8μ.μ. εγκαινιάζεται η έκθεσή μου με θέμα «Δυο χρόνια Ιζόλα», που θα παρουσιάσω κόμικς, καρτούν και φανζίν. Η έκθεση γίνεται στην Αθήνα, στο Κοινωνικό Συνεργατικό Καφενείο Περιμπανού (Γ. Χατζιδάκι 9, Άνω Πατήσια) και θα διαρκέσει από 20 Απριλίου έως 20 Μαΐου.

Στο πλαίσιο της έκθεσης θα γίνουν δύο παρουσιάσεις:
• Την πρώτη παρουσίαση με θέμα «Η ζωή και το έργο του Λευκάδιου Χερν-Η οδύσσεια ενός ελεύθερου πνεύματος» θα κάνω εγώ την Τετάρτη 22 Απριλίου, στις  7 μ.μ.

• Τη δεύτερη παρουσίαση με θέμα «Η γυναίκα στο σκίτσο» θα κάνει ο σκιτσογράφος (και όχι μόνο) Ηλίας Ταμπακέας την Τετάρτη 6 Μαΐου, στις 7 μ.μ.

Η παρουσία σας  θα είναι χαρά!

Χορηγοί: Περιμπανού, Artic.gr και StarClassic Radio

Λευκάδιος και Ιζόλα

Τι ευτυχής συνύπαρξη! Δυο μεγάλες αγάπες μου, ο Λευκάδιος και η Ιζόλα μαζί στο πρωτοσέλιδο του Artic.gr.

Μπορείτε να διαβάσετε την εξαιρετική κριτική προσέγγιση της Μαριάννας Γεωργούλη στο «Κοττό» στον παρακάτω σύνδεσμο:

Κριτική του «Κοττό»

Για την έκθεση «Δύο χρόνια Ιζόλα» μπορείτε να δείτε πληροφορίες στο event του fb

ΚΛΙΚ

A review on the greek publication of «Kotto»

Αγαπητοί φίλοι, 

με χαρά διάβασα την κριτική που έκανε η κριτικός λογοτεχνίας Μαριάννα Γεωργούλη στην ελληνική έκδοση του Κοττό. Η κριτική δημοσιεύτηκε στο «Artic.gr» και μπορείτε να τη διαβάσετε στον παρακάτω σύνδεσμο

Κριτική-Λευκάδιος Χερν, Κόττο

ΚΛΙΚ

Dear friends, as the translator of Lafcadio Hearn's «Kotto» in greek I was so happy to read the review which Marianna Georgouli wrote for the greek edition of the book. The review published online at «Artic.gr». And now I proudly share it with you. As the review is writtern in greek, I translate in english some parts of it.

The review begins with an abstract from the «Revery» and goes on with a short biography of Lafcadio Hearn.  The second paragraph speaks about the book and how Lafcadio, the universal man, became a universal writer.

In the third paragraph the reviewer presents the content of «Kotto» mentioning the prefraces of the great grandson Bon Koizumi, the publisher George C. Poulos, the member of Hearn Society Takis Efstathiou and mine. She spots the essays «Revery» and «A drop of dew» for the highly interesting and charming approach of Buddhism towards man, soul and death and of course the touching «Woman's Diary» for the valuable contact with a woman of another culture and era.

In the forth paragraph about the language the reviewer mentions «Apart from the content, in «Koto» much of the magic is in the combination and the flow of the words and in the fact that they are in the right time in the proper position to a lure and a sink the reader in the book. His methods to handle the language separate and elevate Lafcadio Hearn to a maestro of the art of speech from a simple story teller. She also conratulates the translator who managed to accomplish the difficult task of translating such a book in a way that brings in depth the poetic speech of the writer and transports the reader to the book's atmosphere. 

In conclusion, the partnership in this publication of people with both passion and love for what they do led to a result of impressive quality which is rare nowadays.

Review-Lafcadio Hearn, Kotto

CLICK

Κριτική του Κοττό από τη Μαριάννα Γεωργούλη

Λευκάδιος Χερν, «Κόττο» σε μετάφραση Τέτης Σώλου

Αγαπητοί φίλοι, 

με χαρά διάβασα την κριτική που έκανε η κριτικός λογοτεχνίας Μαριάννα Γεωργούλη στην ελληνική έκδοση του Κοττό. Η κριτική δημοσιεύτηκε στο Artic.gr, που αγαπάει τις τέχνες, τη λογοτεχνία και τον Λευκάδιο. O σύνδεσμος Κριτική-Λευκάδιος Χερν, Κόττο δεν είναι πλέον ενεργός, αλλά μπορείτε να τη διαβάσετε πιο κάτω.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

«Στη θολή  καταχνιά της διάλυσής μας θα επιζήσει η ουσία όλων αυτών που κάποτε υπήρξαν ανθρώπινη ζωή-οι μονάδες όλων των υπάρξεων τωρινών και περασμένων, με όλες τις σχέσεις τους, όλες τις ροπές τους, όλη την κληρονομιά των δυνάμεων που κάνουν το καλό ή το κακό, όλες τις δυνατότητες που συσσωρεύτηκαν μέσα από μυριάδες γενεές, με όλη την ενέργεια που σχημάτισε τη ρώμη των φύλων-και για αμέτρητους καιρούς θα είναι σε τροχιά γύρω από τη ζωή και τη σκέψη».

Ποιος είναι ο Λευκάδιος Χερν;

Ο Χερν γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1850 και ήταν μόλις 2 ετών, όταν ο πατέρας του πήγε την οικογένειά του στο Δουβλίνο, όπου ο Λευκάδιος έζησε τα παιδικά του χρόνια. Στα 19 του μεταναστεύει στην Αμερική, όπου έζησε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, μέχρι να βρει δουλειά ως δημοσιογράφος. Εκεί παντρεύτηκε μία έγχρωμη γυναίκα, γεγονός που προκάλεσε την απόλυσή του και τη μετάβασή του στην εξωτική γι’ αυτόν Νέα Ορλεάνη. Στη συνέχεια πηγαίνει για δύο χρόνια στη Μαρτινίκα και από εκεί στη Νέα Υόρκη για να καταλήξει τελικά το 1890 στην Ιαπωνία ως ανταποκριτής εφημερίδας.  Εκεί έμελλε να βρει και τη μεγαλύτερή του έμπνευση, αυτή που ανέδειξε όσο καμία άλλη το συγγραφικό του ταλέντο και τον καταξίωσε. Πέρα από πηγή συγγραφικής έμπνευσης, η Ιαπωνία υπήρξε και ο τόπος, στον οποίο γνώρισε την Κοϊζούμι Σέτσου, κόρη μιας τοπικής οικογένειας σαμουράι, με την οποία παντρεύτηκε και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Πολιτογραφήθηκε Γιαπωνέζος, παίρνοντας το όνομα Κοϊζούμι Γιακούμο το 1896 και δούλεψε ως καθηγητής σε ιαπωνικά πανεπιστήμια. Ο Χερν έγινε παγκοσμίως γνωστός για τα έργα του που αφορούσαν την Ιαπωνία, αφού έφερε στο φως έναν πολιτισμό που ήταν ακόμα άγνωστος στους λαούς της Δύσης στα τέλη του 19ου αιώνα. Θεωρήθηκε έτσι ως πρεσβευτής της Ιαπωνίας της Δύσης, ενώ όταν πέθανε, το 1904, οι φοιτητές του έγραψαν στην πλάκα του τάφου του το εξής σημείωμα: «Στον Λευκάδιο Χερν, του οποίου η πένα υπήρξε πιο ισχυρή ακόμα και από τη ρομφαία του ένδοξου έθνους που αγάπησε, έθνους που πιο μεγάλη τιμή του υπήρξε ότι τον δέχτηκε στις αγκάλες του ως πολίτη και του πρόσφερε, αλίμονο, τον τάφο.»

«Κόττο»

Το «Κόττο» είναι ένα από τα βιβλία του Χερν που αναφέρονται στην ιαπωνική ζωή. Καθώς διαβάζει κανείς αυτό το βιβλίο-αμάγαλμα ιαπωνικών μύθων, ιστοριών και παραδόσεων μεταφέρεται νοερά στην Ιαπωνία του 19ου αιώνα, κάνοντας ένα ταξίδι που συνήθως δεν του επιτρέπουν τα ερεθίσμαστα της δυτικής κοινωνίας. Ο Χερν εισάγει με περισσή τέχνη τον δυτικό αναγνώστη σε έναν κόσμο αλλιώτικο (και αλλόκοτο στα δικά του μάτια), τον παραξενεύει, τον εκπλήσσει, τον ανοικειώνει, και, όσο περισσότερο αναδύονται αυτά τα συναισθήματα, τόσο περισσότερο ο αναγνώστης μαγεύεται από την ποικιλομορφία του ανθρώπινου πολιτισμού και αυτήν την μέχρι πρότινος άγνωστη πτυχή του. Υπάρχουν στιγμές κατά την ανάγνωση που απορείς με τις συνήθειες και τον τρόπο σκέψης των απλών ανθρώπων της Ιαπωνίας της εποχής εκείνης και που όσα περιγράφονται σου φαίνονται άγνωστα, ξένα, «περίεργα». Υπάρχουν κι άλλες που γοητεύεσαι από όσα κρύβονται στο μυαλό των ανθρώπων ενός άλλου πολιτισμού, τόσο που θες να ταξιδέψεις και να βρεθείς κοντά τους, να συνομιλήσεις μαζί τους, να μοιραστείς τις συνήθειες και τις σκέψεις τους. Κάπως έτσι ο Χερν κατορθώνει να μετατραπεί από οικουμενικός άνθρωπος σε οικουμενικό συγγραφέα που με τη γραφή του ενώνει ανθρώπους, εθνικότητες και εποχές και οξύνει τις αισθήσεις των αναγνωστών με τις περίτεχνες περιγραφές του.

Το περιεχόμενο

Η έκδοση ξεκινά με τον πρόλογο του Μπον Κοϊζούμι, δισέγγονου του Λευκάδιου Χερν που εκφράζει την περηφάνια του για τον προπάππου του και το σπουδαίο έργο του, ενώ ακολουθεί εισαγωγή του εκδότη, George C. Poulos, για το πώς ξεκίνησε η ιδέα της έκδοσης των έργων του Χερν.  Προτού ξεκινήσει το κύριο μέρος το βιβλίου, υπάρχει επίσης σημείωμα από τον Τάκη Ευσταθίου, μέλος του The Hearn Society και λίγα λόγια από τη μεταφράστρια των τριών αυτών βιβλίων, Τέτη Σώλου.

Στο κύριο μέρος του, το Κόττο περιλαμβάνει ιαπωνικούς θρύλους και δοξασίες που ο συγγραφέας βρήκε σε σπάνια ιαπωνικά χειρόγραφα και θέλησε να τα διαδώσει.  Περιλαμβάνει επίσης αποκαλυπτικά και άκρως ενδιαφέροντα δοκίμια του Χερν για τη φύση, τα έντομα, τους ανθρώπους, τις σχέσεις τους, τη ζωή και το θάνατο, την ψυχή και το βουδισμό αγγίζοντας κάθε πτυχή της ύπαρξης…  Ενδιαφέρον παρουσιάζουν ακόμη οι αφηγήσεις του συγγραφέα για περιστατικά που έζησε ο ίδιος ή που του αφηγήθηκαν. Αυτό όμως που πραγματικά συγκλονίζει και συγκινεί είναι το «Ημερολόγιο μιας γυναίκας». Πρόκειται για το πραγματικό ημερολόγιο μιας γιαπωνέζας που με εξαιρετική απλότητα και αμεσότητα μιλά για την έγγαμη ζωή της, τις συνήθειές της και τα ήθη της εποχής στο Τόκιο, αλλά και για την τραγική πορεία της προς το θάνατο χωρίς όμως ίχνος μελοδραματισμού. Προσωπικά ξεχώρισα το κεφάλαιο αυτό για την πολύτιμη επαφή που προσφέρει με μια γυναίκα άλλου πολιτισμού και εποχής, όπως και τα κεφάλαια «Μια δροσοσταλίδα» και «Ρεμβασμός» για την πόρτα που ανοίγουν στην άκρως ενδιαφέρουσα και γοητευτική προσέγγιση του βουδισμού απέναντι στον άνθρωπο, την ψυχή και το θάνατο.

Στο τέλος υπάρχουν κατατοπιστικότατες σημειώσεις της μεταφράστριας με πολύ χρήσιμες διευκρινίσεις για πραγματολογικά και γλωσσικά θέματα που εξυπηρετούν την ευκολία της ανάγνωσης. Ακολουθεί η βιογραφία του συγγραφέα, η εργογραφία του που έχει ως θέμα την Ιαπωνία, η βιβλιογραφία που αξιοποιήθηκε για την έκδοση, καθώς και λίγα λόγια από τη μεταφράστρια.

Η γλώσσα

Πέρα από το περιεχόμενο, στο Κόττο μεγάλο μέρος της μαγείας βρίσκεται στις λέξεις,  στους συνδυασμούς τους, στη ροή τους, στο γεγονός ότι βρίσκονται την κατάλληλη στιγμή στην κατάλληλη θέση για να σε παρασύρουν και να σε βυθίσουν στο βιβλίο. Υπάρχουν στιγμές κατά την ανάγνωση που το μυαλό αδυνατεί να εστιάσει στο νόημα, στο περιεχόμενο των λέξεων, στο σημαινόμενό τους, και μένει αρχικά μόνο στο σημαίνον, στη μορφή τους, στην ωραιότητά τους, για να περάσει με μια δεύτερη ανάγνωση και στο περιεχόμενο. Πρόκειται για αυτό το «πώς», για τον τρόπο χειρισμού της γλώσσας και των μέσων της που διαχωρίζει και εξυψώνει τον μαέστρο της τέχνης του λόγου από τον απλό αφηγητή ιστοριών. 

Ως ενδεικτικό κομμάτι εκπληκτικής λογοτεχνικής ομορφιάς, τόσο από άποψη μορφής όσο και από άποψη περιεχομένου παραθέτω το εξής: «Ανάμεσα στην εξαφάνιση της σταγόνας και στην εξαφάνιση του ανθρώπου ποια η διαφορά; Μια διαφορά στις λέξεις… Αλλά, αναρωτηθείτε τι απογίνεται η δροσοσταλίδα. Με τον παντοδύναμο ήλιο τα άτομά της χωρίζονται, ανυψώνονται και σκορπίζονται. Πηγαίνουν στο σύννεφο και στο χώμα, στο ποτάμι και στη θάλασσα και από το χώμα, το ποτάμι και τη θάλασσα θα ξανασηκωθούν, μόνο και μόνο για να πέσουν και να σκορπιστούν πάλι. Θα γλιστρήσουν πάνω σε αχλύ που ιριδίζει, θα γίνουν άσπρος πάγος, χαλάζι και χιόνι, θα αντικαθρεφτίσουν ξανά μορφές και χρώματα του μακρόκοσμου, θα πάλλουν στους βαθυκόκκινους χτύπους των καρδιών που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα. Γιατί καθεμία από αυτές πρέπει να συνταιριάσει ξανά τα αναρίθμητα ομοειδή άτομα, για να φτιάξει άλλες σταγόνες-σταγόνες δροσιάς, βροχής και χυμού, σταγόνες αίματος, ιδρώτα και δακρύων».

Συγχαρητήρια αξίζουν και στη μεταφράστρια, Τέτη Σώλου, που κατάφερε να φέρει εις πέρας ένα τόσο δύσκολο εγχείρημα μεταφράζοντας ένα τέτοιο βιβλίο, ακόμα και τα ποιήματα που περιέχει σε ορισμένα σημεία, όχι διεκπεραιωτικά, αλλά με τρόπο που αναδεικνύει σε βάθος την ποιητική πένα του Χερν και μεταφέρει στον αναγνώστη την ατμόσφαιρα του έργου.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι το βιβλίο είναι εικονογραφημένο με τις εικόνες του αυθεντικού βιβλίου που έγιναν από τον Γκενζιρό Γιέτο υπό την καθοδήγηση του Χερν. Τα σκίτσα αναπαριστούν εικόνες της φύσης και της γιαπωνέζικης ζωής συμβάλλοντας στη δημιουργία ατμόσφαιρας.

Συνολικά

Θεωρώ πως η σύμπραξη σ’ αυτήν την έκδοση ανθρώπων με τόσο μεράκι και αγάπη για αυτό που κάνουν αλλά και για το ίδιο το έργο του Λευκάδιου Χερν οδήγησε σε ένα αποτέλεσμα εντυπωσιακά ποιοτικό και σπάνιο στις μέρες μας. Σε όποιον ενδιαφέρεται να ανοίξει τους πνευματικούς, γνωστικούς και ψυχικούς του ορίζοντες και να ταξιδέψει στο χώρο και το χρόνο αποκτώντας πρόσβαση σε έναν άλλον-πολύ λίγο γνωστό-πολιτισμό, προτείνω ανεπιφύλακτα να αφιερώσει όση ώρα χρειαστεί σ’ αυτό το βιβλίο, ξεφυλλίζοντάς το, χαζεύοντας τα σκίτσα του, αφήνοντας τη ματιά του να σταθεί στην ομορφιά των λέξεων και το νου του να στοχαστεί ξανά και ξανά πάνω στον καινούργιο κόσμο που ανοίγεται μπροστά του. Ένα βιβλίο είναι πολύ φτηνότερο από ένα αεροπορικό εισιτήριο, σε κάποιες περιπτώσεις όμως μπορεί να επιτελέσει την ίδια χρήση με αυτό… Καλή ανάγνωση, λοιπόν και…καλό ταξίδι!

 «Δεν υπάρχει απώλεια, γιατί κανένας Εαυτός δεν μπορεί να χαθεί. Οτιδήποτε υπήρξε αυτό ήσουν, οτιδήποτε υπάρχει αυτό είσαι, οτιδήποτε θα υπάρξει αυτό θα γίνεις. Προσωπικότητα! Ατομικότητα! Σκιές ονείρου μέσα σε όνειρο. Η ζωή μόνον απέραντη είναι , και ό,τι φαίνεται πως υπάρχει δεν είναι παρά το τρέμουλο της-ο ήλιος, το φεγγάρι, τ’ αστέρια, η γη, ο ουρανός, η θάλασσα, ο νους και ο άνθρωπος, ο χώρος και ο χρόνος. Όλα είναι σκιές. Οι σκιές έρχονται και παρέρχονται· αυτό που φτιάχνει τις σκιές είναι παντοτινό».

Λευκάδιος Χερν, «Κόττο»

Info: Το βιβλίο «Κόττο», όπως και τα βιβλία «Καϊντάν» και «Ιαπωνικό Μωσαϊκό» του Λευκαδίου Χερν εκδόθηκαν το 2014, το επετειακό έτος των 110 χρόνων μετά το θάνατο του συγγραφέα και των 150 χρόνων μετά την ένωση των νησιών του Ιονίου με την Ελλάδα. Η μετάφραση ανήκει στην Τέτη Σώλου και η έκδοση στο Ταμείο Παγκόσμιας Κυθηραϊκής Κληρονομιάς.

Ηλίας Λογοθέτης, Λευκάδιος Χερν και η ξανθούλα

Ψιτ, πιτσιρίκα με το ξανθό μαλλάκι, ξέρεις ότι ο κύριος δίπλα σου είναι ένας από τους πιο μεγάλους ηθοποιούς και διαβάζει το βιβλίο ενός από τους πιο μεγάλους συγγραφείς;

Ηλίας Λογοθέτης και Λευκάδιος Χερν

Ο Ηλίας Λογοθέτης είναι από τους πιο αγαπημένους μου ηθοποιούς. Και καθώς έχω μεγάλη αγάπη στο ραδιοφωνικό θέατρο, το έργο «Ο Τυχαίος Θάνατος ενός Αναρχικού», στο οποίο πρωταγωνιστούσε, το έχω ακούσει αμέτρητες φορές.

Τέτη Σώλου, Ηλίας Λογοθέτης και το Κοττό.
Καλοκαίρι 2014

Το καλοκαίρι του 2014 είχα τη χαρά να μάθω ότι ο Λευκάδιος είναι από τους αγαπημένους του συγγραφείς, να τον γνωρίσω προσωπικά σ' ένα ευχάριστο τραπέζι με νόστιμους μεζέδες και καλό κρασί, και να του προσφέρω δώρο το «Κοττό».

Μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή μου και τη χαρά μου, όταν χτες το βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο και άκουσα αυτή την πολύ γνωστή φωνή να μου λέει: «Συγχαρητήρια. Είναι μεγάλη η χαρά που μας δίνετε, άφατη, να διαβάζουμε τον Λευκάδιο Χερν τόσο όμορφα μεταφρασμένο».

Ηλίας Λογοθέτης και «Ιαπωνικό Μωσαϊκό»

Ο αγαπητός μου κ. Ευσταθίου, γνωρίζοντας ότι ο Ηλίας Λογοθέτης αγαπάει τον Λευκάδιο Χερν, στη χτεσινή τους έξοδο του χάρισε το «Ιαπωνικό Μωσαϊκό».

Ευχαριστώ και δημόσια τον Ηλία Λογοθέτη για το τόσο όμορφο σχόλιο. Οι καλές κουβέντες είναι σαν μια ανάσα για να συνεχίσεις πιο δυνατά. Ευχαριστώ τον αγαπητό μου κ. Ευσταθίου για την ευχάριστη έκπληξη που μου επιφύλαξε.

Τάκης Ευσταθίου, Ηλίας Γεωργάκης και Ηλίας Λογοθέτης

Άνοιξη 2015-Εκθέσεις και ομιλίες

Ο χειμώνας πέρασε μέσα στο κουκούλι δουλεύοντας κι ετοιμάζοντας καινούργια πράγματα, χουχουλιάζοντας και μελετώντας ή γυρνώντας και αναζητώντας. 

Επιτέλους Άνοιξη! Καιρός να βγουν τα καινούργια και τα ανανεωμένα προς τα έξω με δράσεις, ομιλίες και εκθέσεις.

Λοιπόν, αρχίζουμε! 

ΠΕΡΙΜΠΑΝΟΥ

Το συνεταιριστικό καφενείο έντεκα γυναικών, η «Περιμπανού», που βρίσκεται κοντά στη γειτονιά μου, στην οδό Χατζιδάκι 9 στα Άνω Πατήσια, είναι γνωστό για την κοινωνική ευαισθησία του, τις συζητήσεις και τις εκδηλώσεις που οργανώνει, όπως είναι γνωστό και για τα θεσπέσια μεζεδάκια του, τα τραγανά σπιτικά μπισκότα του και τον υπέροχο καφέ του.

Μου πρότεινε να διοργανώσει έκθεση σκίτσου της Ιζόλας, παρουσίαση της ζωής και του έργου του Λευκάδιου Χερν και μία παρουσίαση από τον Ηλία Ταμπακέα. 

♥ Τη Δευτέρα 20 Απριλίου θα εγκαινιαστεί στην «Περιμπανού» έκθεση έργων μου. Κόμικς, καρτούν και φανζίν. Μεγάλη πρωταγωνίστρια θα είναι η Ιζόλα που εκτός των άλλων είναι από τις φανατικές του καφέ.

Espresso lover, Τέτη Σώλου, 2013

♥ Την Τετάρτη 22 Απριλίου με μεγάλη χαρά θα μιλήσω για τον αγαπημένο μου  συγγραφέα. Το ενδιαφέρον για τον Λευκάδιο Χερν μεγαλώνει και ο κύκλος των φίλων του ανοίγει όλο και πιο πολύ.

Πορτρέτο του Λευκάδιου Χερν, Τέτη Σώλου, 2014

♥ Την Τετάρτη 6 Μαΐου ο γνωστός γελοιογράφος, καρτουνίστας, δάσκαλος σκίτσου, ειδικός... καιλοιπαλόγος Ηλίας Ταμπακέας θα μας χαρίσει μία από τις μοναδικές παρουσιάσεις του με θέμα «Γυναίκες και κόμικς, σκίτσο, κινούμενο και λοιπά». 

Ο ειδικός καιλοιπαλόγος Ηλίας Ταμπακέας.

Μόλις κανονίσουμε τις ώρες και κάποιες λεπτομέρειες που υπολείπονται θα σας στείλω προσκλήσεις.

ΛΕΥΚΑΔΑ

Με τη δρ. Βιβή Κοψιδά-Βρεττού είχα τη χαρά να συνεργαστώ τον Μάιο του 2014 και να πάρω μέρος στο διήμερο συνέδριο που έγινε στη Λευκάδα στη μνήμη του Λευκάδιου Χερν. 

Φέτος συνεργαζόμαστε ξανά με δύο παρουσιάσεις σε μαθητές σχολείων της Λευκάδας. Θέμα «Το επάγγελμα του εικονογράφου».

Με την δρ. Βιβή Κοψιδά-Βρεττού
στο συνέδριο για τον Λευκάδιο Χερν, 2014

♥ Την Τετάρτη 29 Απριλίου με τους μαθητές του Μουσικού Σχολείου

♥ Την Πέμπτη 30 Απριλίου με τους μαθητές του 2ου Γυμνασίου

Θα φροντίσω να πάω λίγες μέρες νωρίτερα για να επισκεφθώ το Ιστορικό Κέντρο Λευκάδιου Χερν, να συγκεντρώσω τα πρώτα στοιχεία για το σενάριο του ντοκιμαντέρ για τον μεγάλο ζωγράφο Θεόδωρο Στάμο και να πάρω πληροφορίες και αντίγραφα από το ληξιαρχείο σχετικά τον Λευκάδιο και την οικογένειά του. Και βέβαια θέλω δω αγαπητούς φίλους και να απολαύσω ομορφιά.

Στη Λευκάδα οι μέρες ποτέ δεν είναι αρκετές. 

ΚΑΣΤΟΡΙΑ

Η Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά παραδοσιακά επισκέπτεται την Καστοριά τη δεύτερη εβδομάδα του Μαΐου για δράσεις με μαθητές και εκπαιδευτικούς. Τρεις μέρες στην Καστοριά θα είναι πανέμορφα! Πέρσι είχα αποδεχτεί την πρόσκληση της ΓΛΣ και του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Κλειτορίας και είχα μιλήσει στους εκπαιδευτικούς για τον Λευκάδιο Χερν και πώς ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να αντλήσει μαθήματα από τη ζωή και το έργο του. 

Φέτος στην Καστοριά είτε στις τάξεις με τους μαθητές είτε στο αμφιθέατρο με τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς το θέμα μου θα κινηθεί στον άξονα «Το επάγγελμα του εικονογράφου-Ο εικονογράφος ως εικαστικός και όχι μόνο». 

Είναι πολλά τα σημαντικά και χρήσιμα που μπορούν να ειπωθούν στα παιδιά και στους νέους που ετοιμάζονται να ξεκινήσουν το ταξίδι της ζωής. Παιδεία και αξίες είναι τα δυνατότερα εφόδια.

Ύστερα αρχίζει η 3η Γιορτή Πολυγλωσσίας και το Καφέ της Πολυγλωσσίας. Αλλά για το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη και στην Κοζάνη θα τα πούμε αργότερα!

Η αφίσα που είχα φτιάξει
για το περσινό Καφέ Πολυγλωσσίας

Κι ένα ακόμα σπουδαίο νέο!

Ετοιμάζεται μία εκδήλωση με θέμα «Δημήτριος Γαλανός και Λευκάδιος Χερν-δύο πρωτοπόροι μελετητές της Ανατολής» και κεντρικούς ομιλητές τον καθηγητή κ. Δημήτριο Βασιλειάδη κι εμένα . Τον Δημήτριο Βασιλειάδη παρακολουθήσαμε στο Διεθνές Συμπόσιο «The Open Mind of Lafcadio Hearn» που έγινε πέρσι στη Λευκάδα να αναπτύσσει το θέμα «Λευκάδιος Χερν και Βουδισμός».

Ο καθηγητής Δημήτριος Βασιλειάδης στο Διεθνές Συμπόσιο
«Thee Open Mind of Lafcadio Hearn»

Χαίρομαι πολύ που θα συνεργαστούμε για την πραγματοποίηση αυτής της εκδήλωσης, που τη θεωρώ ιδιαίτερα τιμητική.
Η χαρά μου είναι διπλή γιατί ο σπουδαίος ηθοποιός Ηλίας Λογοθέτης, ένας από τους πιο αγαπημένους μου, που αγαπάει τον Λευκάδιο, θα παρευρίσκεται στην εκδήλωση και θα διαβάσει αποσπάσματα από το έργο του.

Ηλίας Λογοθέτη και Τάκης Ευσταθίου

8 Μαρτίου Ημέρα της Γυναίκας

Μεταφράζοντας και διαβάζοντας το «Κοττό», όσο κι αν δεν θέλω να ξεχωρίσω κανένα κομμάτι του, πρέπει να παραδεχτώ ότι το «Ημερολόγιο μιας Γυναίκας» με συγκινεί ιδιαίτερα.

Είναι το ημερολόγιο μιας απλής γυναίκας του Τόκυο, που παντρεύτηκε λίγο πριν τα τριάντα της, και καταγράφει την έγγαμη ζωή της, τις χαρές και τις λύπες, τις σκέψεις και τα συναισθήματά της. Το ημερολόγιο παραχώρησε κάποιος φίλος στον Λευκάδιο Χερν, για να μεταφράσει όσα τμήματα έκρινε πως άξιζε να εκδοθούν. Ο Λευκάδιος επωφελήθηκε από τη μοναδική ευκαιρία να παρουσιάσει στους αναγνώστες της Δύσης την απλή, καθημερινή γυναίκα της Ιαπωνίας. Χειρίζεται το θέμα του Ημερολογίου με ευγένεια και λεπτότητα και με τον θαυμασμό και την αγάπη που τρέφει για τις γυναίκες της Ιαπωνίας.

Ο δυτικός αναγνώστης μπορεί να απορήσει γιατί μια γυναίκα απορροφημένη από τον συνεχή αγώνα για την επιβίωση  μπήκε στον κόπο να γράψει κάτι που προφανώς ποτέ της δεν είχε την πρόθεση να διαβαστεί. Οι Ιάπωνες, όπως εξηγεί ο Λευκάδιος Χερν, διδάσκονται πως η λογοτεχνική σύνθεση είναι το καλύτερο φάρμακο για τη θλίψη. Ακόμα και ανάμεσα στις πολύ φτωχές τάξεις, γράφονται ποίηματα για όλες τις περιστάσεις, χαρούμενες ή τις θλιβερές.

Δεν θέλω να χαλάσω την ομορφιά της πρώτης ανάγνωσης του Ημερολογίου, γι' αυτό παραθέτω την τελευταία παράγραφο των σχολίων του Λευκάδιου πάνω στο ημερολόγιο, που δείχνει τον βαθύ θαυμασμό που είχε για τη Γυναίκα:

[...] Για μένα η μεγαλύτερη σπουδαιότητα αυτής της ταπεινής εκμυστήρευσης της πάλης και της αποτυχίας είναι ότι δεν εκφράζει τίποτα το εξαιρετικό, αλλά κάτι τόσο κοινό στην ιαπωνική ζωή όσο ο καθαρός αέρας και η λιακάδα. Η γενναία απόφαση της γυναίκας να κερδίσει τη στοργή με την υπακοή και την άψογη εκτέλεση του καθήκοντός της, η ευγνωμοσύνη της για κάθε μικρή εξυπηρέτηση, η παιδική ευλάβειά της, η ύψιστη ανιδιοτέλειά της, η βουδιστική ερμηνεία του πόνου ως ποινής για κάποιο λάθος που διαπράχθηκε σε προηγούμενη ζωή, οι προσπάθειές της να γράψει ποίηση, ενώ η καρδιά της κόντευε να σπάσει, όλα αυτά τα βρίσκω συγκινητικά –παραπάνω από συγκινητικά Αλλά δεν τα βρίσκω εξαιρετικά. Τα χαρακτηριστικά που αποκαλύπτονται είναι συνηθισμένα –συνηθισμένα για το φρόνημα των γυναικών του λαού.
Ίσως να μην είναι πολλές οι Ιαπωνίδες από την ίδια χαμηλή τάξη, που μπορούν να εκφράσουν τη χαρά τους και τον πόνο τους γράφοντας τόσο ανεπιτήδευτα και συγκινητικά, αλλά υπάρχουν εκατομμύρια τέτοιες γυναίκες, που έχουν κληρονομήσει από γενεές γενεών αδιαπραγμάτευτης πίστης, την ίδια αντίληψη: η ζωή είναι εξ ίσου χρέος και ικανότητα για ανιδιοτελή αγάπη.

Λευκάδιος και Σέτσου

Κανείς άλλος συγγραφέας δεν ύμνησε την ομορφιά των γυναικών της Ιαπωνίας όσο ο Λευκάδιος Χερν. Η σύζυγός του τού έδωσε το κλειδί με το οποίο άνοιξε την πόρτα της εσωτερικής ομορφιάς της ιαπωνικής ζωής. Κι αυτό το κλειδί δεν ήταν άλλο από την αγάπη.
[...] η λάμψη της αρχαίας ελπίδας –και κάτι από αυτή την ελπίδα εκπληρώθηκε σε πολλές καρδιές με την απλή ομορφιά της ζωής που δεν ζητάει τίποτα για τον εαυτό της και με τη γλυκύτητα της Γυναίκας[...], γράφει στο «Χόραϊ» του Καϊντάν.

Το Ημερολόγιο μιας Γυναίκας

περιλαμβάνεται στο «Κοττό»

Μετάφραση: Τέτη Σώλου

Έκδοση: Ταμείο Παγκόσμιας Κυθηραϊκής Κληρονομιάς, 2014

Αποκλειστική διάθεση: Βιβλιοπωλείο Λεμόνι

Lafcadio Hearn: a fountain of inspiration

Here I am in front of «The portrait of Lafcadio Hearn», an artwork of mine which I made last year in the memory of the great and beloved writer. It is the first of a series of artworks I am working this period inspired from Lafcadio. Since I met him, Lafcadio has been for me a fountain of inspiration.

Maybe it's too early to say for sure if I approach Lafcadio through art or if I approach art through Lafcadio. I have a lot of penciling and inking ahead.

One thing I can say for sure is that Lafcadio Hearn made me a better person. 110 years after his death, he still is a great teacher.

Thank you, Lafcadio Hearn!

Η ταινία «Καϊντάν» στην Αθήνα

Η αφίσα της προβολής της ταινίας στο Cinemarian στις 14 Φεβρουαρίου 2015

Κάποιοι γιόρτασαν τη βραδιά του αγίου Βαλεντίνου με καρδούλες, ενώ κάποιοι άλλοι με γιαπωνέζικα φαντάσματα. Εγώ ήμουν με το μέρος των φαντασμάτων! 

Η αφίσα της ταινίας, 1964.

Το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου στο Cinemarian προβλήθηκε η ταινία «Καϊντάν» σε σκηνοθεσία του Μασάκι Κομπαγιάσι. Ήταν η πρώτη φορά την που είδα σε μεγάλη οθόνη με ελληνικούς υπότιτλους. Ένα αριστούργημα! Ο τρόμος από τις απόκοσμες εμφανίσεις γίνεται ποίημα ονειρικό και βαθυστόχαστο. 

Ήμουν προσκεκλημένη ως μεταφράστρια των έργων του Λευκάδιου Χερν για να προλογίσω την ταινία.

Μπροστά στο έργο μου «Πορτρέτο του Λευκάδιου Χερν»

Το φουαγιέ του Cinemarian (δεν είναι πια φουαγιέ, μια και δεν επιτρέπεται το κάπνισμα) στολίστηκε με το έργο μου «Πορτρέτο του Λευκάδιου Χερν» που δεν χόρταινα να το βλέπω σε μεγάλη διάσταση. Είναι το πρώτο από μια σειρά έργων που δουλεύω αυτή την εποχή εμπνευσμένα από τη ζωή του Λευκάδιου.

Τη βραδιά τίμησαν με την παρουσία τους εκλεκτοί φίλοι του έργου του Λευκάδιου από τον χώρο της τέχνης και των γραμμάτων. Ο Τάκης Ευσταθίου, ο άνθρωπος που έφερε τον Λευκάδιο Χερν στην Ελλάδα, ο καθηγητής Δημήτριος Βασιλειάδης, που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στο Διεθνές Συμπόσιο το καλοκαίρι του 2014 στη Λευκάδα να αναπτύσσει το θέμα «Λευκάδιος Χερν και βουδισμός», ο σπουδαίος ζωγράφος Κωνσταντίνος Ξενάκης, ο ιστορικός τέχνης Μεγακλής Ρογκάκος, ο Κωνσταντίνος Βωβός, ο Γιάννης Κατωμερής.

Με τον μεγάλο ζωγράφο Κωνσταντίνο Ξενάκη

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον διοργανωτή του Ιαπωνικού Κινηματογραφικού Μωσαϊκού Ιωάννη Παρασκευόπουλο, που είναι θαυμαστής του μεγάλου ιαπωνικού πολιτισμού, καθώς και όλους τους φίλους που διάλεξαν να περάσουν αυτή τη βραδιά τιμώντας τον Λευκάδιο Χερν. 

Ευχαριστώ, αγαπητοί φίλοι, η παρουσία σας ήταν τιμή και χαρά.

Σκηνή από την ταινία «Καϊντάν», από την ιστορία της Γιούκι Οννά.
Ένας έρωτας γεννιέται...

Ευχαριστώ επίσης την Όλγα Κολισόγλου, άνθρωπο της τέχνης του κινηματογράφου, που με εφοδίασε με πολλές πληροφορίες για την ταινία.