Ντένης Τζανάτος

ΝΤΕΝΗΣ ΤΖΑΝΑΤΟΣ

Σεμνός, ευγενής, πράος όπως όλοι οι άξιοι άνθρωποι. Σκιτσογράφος και δημοσιογράφος που τίμησε τις ιδιότητές του με ήθος, εντιμότητα, συνέπεια και εργατικότητα. Βαθιά καλλιεργημένος, ανιδιοτελής, ιδεολόγος, αγωνιστής. Ένας άριστος!

Καλός φίλος, αληθινός φίλος. Παμπάλαιος φίλος. Από τότε που κάναμε τα πρώτα βήματά μας. Ζήλιες, αντιζηλίες, ξεπερασούρες, παρασκήνιο ούτε τα μηχανεύτηκε ούτε τα καταδέχτηκε. Πάντα αλληλέγγυος στους συναδέλφους, ακόμα και σ' εκείνους που του φέρθηκαν όπως δεν του άξιζε. Πικρό λόγο δεν άκουσα να πει για κανέναν.

Τον φωτογράφισα ένα χαρούμενο πρωινό που κάναμε τον τελευταίο έλεγχο στις ηλιοτυπίες των βιβλίων του Λευκάδιου Χερν, ευτυχείς γιατί φτάναμε στο τέλος μιας μεγάλης πορείας, την οποία ο Ντένης με τον γνωστό αθόρυβο τρόπο του καθόρισε και στάθηκε βοηθός και συμπαραστάτης. 

Το μεροκάματό του στη γη πήρε τέλος. Έφυγε σαν πουλάκι, μου είπαν. Όπως ακριβώς έζησε. Ανάλαφρα, αθόρυβα, ευγενικά.

Πάνε ώρες που το έμαθα. Ήπια καφέ, κάπνισα, μίλησα με φίλους. Ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν θα... ότι αυτό το νούμερο στο κινητό δεν θα... ότι ποτέ ξανά στην Καλλιθέα δεν θα... ούτε και πουθενά αλλού. Πολλά τα «δεν θα».

Ακόμα είναι ζεστό και δεν πονάει. Όμως πριν αρχίσει ο πόνος, θέλω να θυμηθώ τον Λευκάδιο. Τον Λευκάδιό μας, Ντένη. 

«Είμαι ένα με τη ζωή που δεν έχει ούτε μορφή ούτε όνομα, είμαι ένα με όλα όσα αρχίζουν και τελειώνουν –ακόμα και με τον τάφο και τον νεκροθάφτη, το πτώμα και το σκουλίκι...

* * *

Ένα σπουργίτι τιτίβισε στη στέγη και κάποιο άλλο απάντησε. Τα σχήματα των πραγμάτων άρχισαν να γίνονται ξεκάθαρα μ’ ένα απαλό γκρίζο φως και το σκοτάδι σιγά σιγά φωτίστηκε».


Η ανακοίνωση της Ένωσης Συντακτών

Ηλίας Λογοθέτης, Λευκάδιος Χερν και η ξανθούλα

Ψιτ, πιτσιρίκα με το ξανθό μαλλάκι, ξέρεις ότι ο κύριος δίπλα σου είναι ένας από τους πιο μεγάλους ηθοποιούς και διαβάζει το βιβλίο ενός από τους πιο μεγάλους συγγραφείς;

Ηλίας Λογοθέτης και Λευκάδιος Χερν

Ο Ηλίας Λογοθέτης είναι από τους πιο αγαπημένους μου ηθοποιούς. Και καθώς έχω μεγάλη αγάπη στο ραδιοφωνικό θέατρο, το έργο «Ο Τυχαίος Θάνατος ενός Αναρχικού», στο οποίο πρωταγωνιστούσε, το έχω ακούσει αμέτρητες φορές.

Τέτη Σώλου, Ηλίας Λογοθέτης και το Κοττό.
Καλοκαίρι 2014

Το καλοκαίρι του 2014 είχα τη χαρά να μάθω ότι ο Λευκάδιος είναι από τους αγαπημένους του συγγραφείς, να τον γνωρίσω προσωπικά σ' ένα ευχάριστο τραπέζι με νόστιμους μεζέδες και καλό κρασί, και να του προσφέρω δώρο το «Κοττό».

Μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή μου και τη χαρά μου, όταν χτες το βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο και άκουσα αυτή την πολύ γνωστή φωνή να μου λέει: «Συγχαρητήρια. Είναι μεγάλη η χαρά που μας δίνετε, άφατη, να διαβάζουμε τον Λευκάδιο Χερν τόσο όμορφα μεταφρασμένο».

Ηλίας Λογοθέτης και «Ιαπωνικό Μωσαϊκό»

Ο αγαπητός μου κ. Ευσταθίου, γνωρίζοντας ότι ο Ηλίας Λογοθέτης αγαπάει τον Λευκάδιο Χερν, στη χτεσινή τους έξοδο του χάρισε το «Ιαπωνικό Μωσαϊκό».

Ευχαριστώ και δημόσια τον Ηλία Λογοθέτη για το τόσο όμορφο σχόλιο. Οι καλές κουβέντες είναι σαν μια ανάσα για να συνεχίσεις πιο δυνατά. Ευχαριστώ τον αγαπητό μου κ. Ευσταθίου για την ευχάριστη έκπληξη που μου επιφύλαξε.

Τάκης Ευσταθίου, Ηλίας Γεωργάκης και Ηλίας Λογοθέτης

Ντίνα Αναστασιάδου

Greek by birth, global by art

Η Ντίνα Αναστασιάδου δεν χρειάζεται συστάσεις. Για τους μεγάλους καλλιτέχνες μιλάει το έργο τους. Θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε μια πολυτάλαντη καλλιτέχνη, που με τη ζωγραφική και τη γλυπτική της ενώνει χώρες και πολιτισμούς.

Η Ντίνα Αναστασιάδου με το έργο της Family, (χαλκός 2009)

Η Ντίνα Αναστασιάδου με το έργο της Mrs Megumi Shuler with her daughter,

(σούμι και χρώμα, 1997)

Η Ντίνα Αναστασιάδου μετά από λαμπρές σπουδές και καλλιτεχνική πορεία, εξακολουθεί να μαθητεύει. Βρίσκεται στην Ινδία, με υποτροφία της Ινδικής Κυβέρνησης, όπου κάνει Master γλυπτικής και ιστορίας τέχνης Ινδίας με θέμα «Japanese painting and its influence in modern Indian art» συνδέοντας έτσι την Ιαπωνία με την Ινδία.

Με την καθηγήτρια (ιστορία τέχνης) Dr. Sohini Dhar.

Με τους συμφοιτητές και την καθηγήτρια στο σπίτι του Ραμπιτρανάθ Ταγκόρ.

Το γλυπτό της «Οριγκάμι» βρίσκεται μπροστά στην είσοδο της Ιαπωνικής Πρεσβείας στην Αθήνα. Συμβολίζει τον ιαπωνικό γερανό, σύμβολο ειρήνης και αγάπης.  Ο πρέσβης της Ιαπωνίας στην Ελλάδα, κ. Τακανόρι Κιταμούρα εγκαινιάζοντας την έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής της Ντίνας Αναστασιάδου, που πραγματοποιήθηκε στην πρεσβεία της Ιαπωνίας στην Ελλάδα στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την 110η επέτειο της Ελληνο-Ιαπωνικής φιλίας, είπε: «Στον τομέα της τέχνης η κ. Αναστασιάδου βοήθησε ώστε να οικοδομήσουμε μια γέφυρα ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιαπωνία».

Η Ντίνα Αναστασιάδου λατρεύει την Ιαπωνία και την προβάλλει στην Ελλάδα όχι μόνον μέσα απο τα καλλιτεχνικά έργα και τις εκθέσεις της, αλλά και απο τις ομιλίες της για τον ιαπωνικό πολιτισμό.  

Η σχέση της με την Ιαπωνία ξεκινάει απο το 1980 όταν στα 23 της χρόνια πήγε για πρώτη φορά στην Ιαπωνία και  ενθουσιάστηκε απο τον ιαπωνικό πολιτισμό. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα άρχισε να μαθαίνει ιαπωνικά. Το 1986 εκπροσώπισε την Ελλάδα με γλυπτά της στην πρώτη αδελφοποίηση πόλεων ανάμεσα σε Ελλάδα και Ιαπωνία, Μυτιλήνης και Ushimado, Okayama. Το 1988 -1991 πήρε την υποτροφία της Ιαπωνικής Κυβέρνησης (Monbusho) και βρέθηκε 

φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο του Κυότο.

Λατρεύει τον Λευκάδιο Χερν ή Koizumi Yakumo. Οι φίλοι της στην Ιαπωνία την αποκαλούσαν «Η Ελληνίδα στα βήματα του Χερν».

Στο Κυότο είχε την τύχη να συνδεθεί με οικογένεια Ιαπώνων καλλιτεχνών και να ζήσει στο σπίτι τους για 5 περίπου χρόνια. «Η οικογένειά μου στην Ιαπωνία», αποκαλεί την οικογένεια Takaoki.  Ο πατέρας, ιστορικός την δίδαξε ιαπωνικά,  ιαπωνική καλλιγραφία, ιστορία Ιαπωνίας και ιστορία ιαπωνικής  τέχνης. Η μητέρα την δίδαξε ζωγραφική με sumi.

NtinaAnastasiadou with her «Japanese mother» Mrs Miki Takaoki.

«Αυτή η γυναίκα καθώς και η οικογένειά της αποτελούν έναν απο τους θεμελιώθεις λίθους στη διαμόρφωση μου σαν καλλιτέχνη αλλά και σαν ανθρώπου. Μου έδειξαν τον δρόμο να γίνω καλύτερη».

Η τεχνική σούμι, παραδοσιακή της Κίνας και της Ιαπωνίας, είναι μια πολύ δύσκολη τεχνική με δύο πολύ απλά υλικά: μελάνι και πινέλο. Ο καλλιτέχνης με μια πινελιά πρέπει να δώσει τόνους από το κατάμαυρο ως το απαλό γκρίζο, χωρίς να επιτρέπεται κατόπιν να επέμβει ή να διορθώσει το έργο του.

Η γλυπτική της Ντίνας Αναστασιάδου είναι βαθιά επηρεασμένη απο το origami με την απλοποίηση των επιπέδων, αλλά και από την Ιαπωνική Βουδιστική και Shinto αρχιτεκτονική.

Η Μάγδα Μυστικού, εικαστικός συντάκτης, με αφορμή την έκθεση της Ντίνας Αναστασιάδου στην αίθουσα τέχνης ΑΕΝΑΟΝ τον Νοέμβριο του 2010 έγραψε: 

«Η ανιδιοτελής έκφραση της γλυπτικής και ζωγραφικής της γλύπτριας – ζωγράφου Ντίνας Αναστασιάδου ανανεώνει το πάθος της για την ιαπωνική κουλτούρα. Εισπνοές ζωγραφικής sumi αποπνέουν οι γερανοί των ιαπωνικών τοπίων, μεταφέροντας μηνύματα των σημερινών καιρών. Η γλυπτική της γεωμετρικής της τελειότητας και το αφαιρετικό πλάσιμο της φόρμας εναρμονίζονται αναδεικνύοντας την ιδεολογική της ταυτότητα ως μετουσίωση της ιαπωνικής πραγματικότητας».

Η πιο πρόσφατη έκθεση της Ντίνας Αναστασιάδου στην Ελλάδα είχε θέμα  «Μαθηματικά και οι τέχνες της Ιαπωνίας». Εγκαινιάστηκε τον Ιανουάριο του 2012 στο Μουσείο Ηρακλειδών και περιλάμβανε έργα γλυπτικής, κεραμικής και κατασκευών εμπνευσμένα από τον Ιαπωνικό Πολιτισμό.

Στα μέσα του φθινόπωρου η Ντίνα Αναστασιάδου θα βρίσκεται στην Ελλάδα, με πολύ πλούσιες εμπειρίες από τις εκθέσεις και τις ομιλίες που πρόκειται να κάνει το καλοκαίρι στο Δελχί και στην Καλκούτα, και πολλά έργα τέχνης, μια και όσο βρίσκεται εκεί, εργάζεται ακατάπαυστα για να δημιουργήσει όσο περισσότερα έργα γίνεται εμπνευσμένα από την Ινδία.

Η Ντίνα Αναστασιάδου με τις αγαπημένες ινδές «κόρες» της

στο I.C.C.R. Καλκούτα.

Μπορείτε να διαβάσετε το τεύχος με την παρουσίαση της Ντίνας Ανασασιάδου

ΚΛΙΚ

Μπορείτε να διαβάσετε την παρουσίαση της Ντίνας Αναστασιάδου στα αγγλικά

You can read the presentation of Ntina Anastasiadou in english

ΚΛΙΚ

Τέτη Σώλου

Αθήνα, Μάρτιος 2014

Οι φωτογραφίες προέρχονται από το αρχείο της Ντίνας Αναστασιάδου που είχε την καλοσύνη να μου παραχωρήσει την άδεια χρήσης.

Ntina Anastasiadou

Greek by birth, global by art

Ntina Anastasiadou does not need any introduction. For artists, their work speaks. We will try to approach a multi-talented artist, who, through her painting and sculpture unifies countries and cultures.

Ntina Anastasiadou with her sculpture Family, (bronze, 2009)

Ntina Anastasiadou with her sculpture Mrs Megumi Shuler with her daughter,

(sumi and colours, 1997)

After brilliant studies and artistic courses, she continues to study. She is in India, with scholarship from the Government of India. Here she is pursuing a Master of Fine Arts in sculpture and (modern) history of Indian Art. Her dissertation is on «Japanese painting and its influence in modern Indian art», thus she connects Japan with India.

With her professor Dr. Sohini Dhar.

With her fellow students and her professor at Rabitranath Tagor’s residence.

Her sculpture «Origami» is displayed in front of the gate of the Embassyof Japan in Athens. It’s symbolizing the Japanese crane, symbol of peace and love. The Ambassador of Japan to Greece Mr. Takanori Kitamura when he inaugurated the painting and sculpture exhibition of  NtinaAnastasiadou, held in the Embassy of Japan in Greece in the context of events for the 110th anniversary of Greek – Japanese friendship, he said: «In the field of art Ms. Anastasiadou has helped to build a bridge between Greece and Japan».

Ntina Anastasiadou loves Japan. She does not only through her oeuvre and her exhibitions, but also through her lectures on Japanese culture she shares her experiences to audiences in Greece. 

Her relationship with Japan begins in 1980. She was then in her early 20s. It was her first visit time to Japan. Naturally, she was excited by the Japanese civilization. Returning back to Greece she started to learn the Japanese language. In 1980 with her sculptures she represented Greece at the time of sister-cities cultural events between Greece – Japan and Mytilene island –Ushimado, Okayama.  In 1988-1991 she was granted a scholarship from the Government of Japan (Monbusho) and became student at Kyoto University.

She admires Lefkadio Hearn or Koizumi Yakumo. Her friends in Japan would put it like this, «A Greek lady, following the steps of Hearn».

In Kyoto she had the chance to be associated with an artists’ family, the Takaoki family. She stayed at their home for about five years.  She considers the family as her own in Japan. The Late father of the artist was a teacher of History, he taught her Japanese language, calligraphy, history and art history of Japan. The mother taught her sumi-e and nihon-ga.

NtinaAnastasiadou with her «Japanese mother» Mrs Miki Takaoki.

«This woman and her family lay foundation stones in not only shaping of my self, but also formed the artist in me as well as the human being. They pointed me out the way to improve myself».

Sumi painting (or sumi-e) the traditional art of China and Japan is a difficult technique that is executed by the skillful use of ink and brush. The artist with one stroke has to give the tonality effect from black to light grey. Since the artist has executed his subject he cannot repair or erase his work.

The sculpture of NtinaAnastasiadou is deeply influenced by the simplicity of origami forms, as well as by the Japanese Buddhist and Shinto architecture.

On the occasion of a solo exhibition by Ntina Anastasiadou held at the AENAON gallery in November of 2010, Ms. Magda Mystikou, an art writer, noted: 

«The selfless expression in Ntina Anastasiadou’s sculptures and paintings renews her passion for Japanese culture. Breaths of sumi painting emanated from the cranes in the Japanese sceneries, conveying contemporary messages. Her sculptures harmoniously combine geometric perfection and the abstract creation of form, thus revealing her ideological identity as a transformation of Japanese reality. The coupling of art and sculpture heralds the cultural identity of a conscious expression».

The most recent exhibition of  Ntina Anastasiadou that was held in Greece had the title: «Mathematics and the arts of Japan». It was inaugurated in January 2010 at the Herakleidon Museum of Modern Art and comprised works of sculpture, ceramics and constructions inspired by the arts of Japan.

This autumn Ntina Anastasiadou will be in Greece carrying many experiences from her exhibitions and lectures that she is going to hold in Delhi and Calcutta this year. She will also bring many of her works at home since as long as she is in India she is working tirelessly in order to create as many works as possible inspired by the culture of India.

Ntina Anastasiadou with her beloved indian "daughters"

at I.C.C.R. Kolkata.

You are welcome to read the presentation of Ntina Anastasiadou in a booklet

CLICK

You can read the presentation of Ntina Anastasiadou in greek

Μπορείτε να διαβάσετε την παρουσίαση της Ντίνας Αναστασιάδου στα ελληνικά

CLICK

TetySolou

Athens, March 2014

The photographs come from the archive of NtinaAnastasiadou who was kind enough to bestow me the right of use.

Τέσυ Μπάιλα

Μελετώντας τον Λευκάδιο Χερν, ολοένα και πιο συχνά βρίσκομαι μπροστά στο ζήτημα της πανάρχαιας ομοιότητας των δύο μεγάλων πολιτισμών: του ελληνικού και του ιαπωνικού. 

Τυχαίνει να μην γνωρίζω προσωπικά την Τέσυ Μπάιλα. Γνωρίζοντας όμως το βιβλίο της «Το παραμύθι της βροχής» και την αγάπη της για την Ιαπωνία, πήρα το θάρρος να της ζητήσω ένα μικρό και προσωπικό κείμενο με τις σκέψεις, τις εντυπώσεις και τα συναισθήματα που γέννησε η εμπειρία του ταξιδιού της στη χώρα των χρυσανθέμων και η επαφή της με τους Ιάπωνες φίλους και συνεργάτες της. Το κείμενο ήρθε γρήγορα, ένα κείμενο ζωντανό που μας παρασέρνει σε μια πανέμορφη Ιαπωνία όπου η υψηλή τεχνολογία συνυπάρχει με τις παμπάλαιες παραδόσεις, κι έχω τη χαρά να σας το παρουσιάσω με τις ευχαριστίες μου στη συγγραφέα.

Δυο λόγια για την Ιαπωνία της καρδιάς μου

Ξεκίνησα πριν μερικά χρόνια για την Ιαπωνία, καλεσμένη του Πανεπιστημίου Gakugei στο Τόκιο για μια ατομική έκθεση φωτογραφίας με θέμα: «Η Ελλάδα στο φως του Ελύτη». Το ταξίδι μεγάλο, όμως έγινε για μένα μια προσωπική εμπειρία ζωής, καθώς με έφερε σε επαφή με έναν μοναδικό λαό.

Η έκθεση φωτογραφίας κράτησε έξι μέρες. Η επαφή μου με τους επισκέπτες της έκθεσης όλες αυτές τις μέρες μου έδειξε πόσο πολύ ο ιαπωνικός λαός αγαπά την Ελλάδα, τον πολιτισμό της, τη μουσική της, την εικόνα της. Και με έκανε να σκεφτώ ποια φιλοσοφία μετατράπηκε σε στάση ζωής, κάνοντας αυτούς τους ανθρώπους να είναι και να συμπεριφέρονται τόσο μεγαλόθυμα. Κι έτσι άρχισα να διαβάζω για τη χώρα αυτή των μεγάλων αντιθέσεων, τη χώρα της σκληρής βίας των παλιών πολεμιστών και της θηλυκής γλυκύτητας των γυναικών της. Τη χώρα του βουδισμού, που οι πρώτες απεικονίσεις του εκεί έδειχναν τον Βούδα όμοιο με τον θεό Απόλλωνα.

Η έκπληξή μου μεγάλωσε όταν, μελετώντας για την Ιαπωνία, κατάλαβα τη μοναδική σχέση που υπάρχει ανάμεσα σε δυο τόσο μακρινούς πολιτισμούς, όταν διαπίστωσα ότι ο Πυθαγόρας είχε μιλήσει για όλα όσα και ο Βούδας είχε πει στην Ιαπωνία. Τότε ήταν που σκέφτηκα να γράψω «Το παραμύθι της βροχής» σε μια προσπάθεια να δείξω όλα όσα  υπάρχουν και συνδέουν στο βάθος τον ελληνικό με τον ιαπωνικό πολιτισμό. Και αναζήτησα τις πιθανές αιτίες αυτής της σχέσης για να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι και γεωγραφικά οι δυο χώρες μοιράζονται εξίσου πολλά κοινά  και πως τελικά ίσως να ευθύνεται η σχέση τους με τη θάλασσα, το αρχιπέλαγος που βρέχει τις ακτές τους, για τη διαμόρφωση των πολιτισμών τους.

Το τοπίο ήταν μαγευτικό! Η Ιαπωνία είναι μια πανέμορφη χώρα, σε αντίθεση με την άποψη που έχουν γι’ αυτήν οι δυτικοί! Γεμάτη ορυζώνες και λουλούδια παντού. Πίσω από την καλογυαλισμένη βιτρίνα της σύγχρονης τεχνολογίας, των τεράστιων κτιρίων και των ασύλληπτων λεωφόρων της ιλιγγιώδους ανάπτυξης, η Ιαπωνία κρύβει μια παιδική καρδιά που παίζει σαμισέν  και χορεύει σε οτσαγιά για να διασκεδάσει. Παραμένει μια πλανεύτρα ανατολίτισσα, που σε κάθε της χαμόγελο ένα μεθυστικό άρωμα διαχέεται στην ατμόσφαιρα. Μια σαγηνευτική γκέισα που περπατά στους δρόμους των ανθισμένων κερασιών κρατώντας ανοιχτή τη χάρτινη ομπρέλα της ή χορεύει όλο χάρη στην αγκαλιά ενός σαμουράι. Τυλιγμένη στο καταπράσινο κιμονό της, γοητευτική και φιλήδονη, περηφανεύεται για την εκλεκτή πράγματι κουζίνα της, ισιώνει με ιδιαίτερη χάρη το όμπι  της και σερβίρει τσάι τους επισκέπτες της, ισορροπώντας πάνω στα μικροσκοπικά γκέττα  της.

Φίλη από παλιά με αρκετούς Ιάπωνες που με περίμεναν στο αεροδρόμιο ένιωσα από την πρώτη στιγμή τη ζεστασιά της φιλοξενίας που μοιράζεται γενναιόδωρα κάθε στιγμή. Η λεπτότητα των τρόπων, η ευγένεια ενός  χαμόγελου που πηγάζει από την καρδιά, μια κουβέντα σε ακατανόητη γλώσσα που μπορείς να αποκρυπτογραφήσεις μοναχά μέσα στο καθάριο βλέμμα και κυρίως μια μεγάλη αγκαλιά έγιναν για μένα συνώνυμα αυτού του ταξιδιού.

Περπάτησα πολύ μαζί τους, γεύτηκα την εκλεκτή κουζίνα τους, άκουσα τη μουσική τους, ήπια σάκε, έμαθα να βγάζω τα παπούτσια μου όταν μπαίνω σε κάποιο μέρος, φωτογράφισα τους ναούς τους, μύρισα τη γη τους, έμαθα την Ιστορία τους, αγάπησα τη φύση τους, ονειρεύτηκα τις ανθισμένες κερασιές και έβρεξα τα παπούτσια μου μέσα στους καταπράσινους ορυζώνες της πανέμορφης Φουκοσίμα. Ένιωσα τη δύναμη της ιαπωνικής γλώσσας, κοιμήθηκα στα ταταμί ενός παραδοσιακού πανδοχείου στο νησί Όσιμα, φόρεσα κιμονό, ταξίδεψα στο λαβύρινθο του ιαπωνικού μετρό, περιπλανήθηκα μέσα στη βροχή γύρω από τα ανάκτορα, πήρα το καραβάκι και πέρασα τον ποταμό Σουμίντα για να ζήσω μια εμπειρία μοναδική, πίνοντας καυτό τσάι σε ένα τειοποιείο, χωμένο μέσα στην καρδιά ενός πανέμορφου κήπου, κοιτάζοντας τη βροχή που δεν έλεγε να σταματήσει. Και κάπως έτσι μετέτρεψα λίγο καιρό μετά την εμπειρία αυτή σε ένα παραμύθι για μεγάλους, στο «Παραμύθι της Βροχής». Το κυριότερο όμως είναι ότι ένιωσα πως είναι να σε νοιάζεται κάποιος∙ να σκέφτεται από πριν τι θα χρειαστείς και να το αφήνει διακριτικά στην πόρτα σου το βράδυ για να είναι σίγουρος ότι θα το βρεις το πρωί.

 Και τότε κατάλαβα τι ήθελε να πει ο Καζαντζάκης, όταν έγραφε για την Ιαπωνία:

 «Ξεκίνησα για την Ιαπωνία ξέροντας μονάχα δυο γιαπωνέζικες λέξεις για να συνεννοηθώ μαζί της: σακουρά, που θα πει άνθος της κερασιάς, και κοκορό, που θα πει καρδιά. Ποιος ξέρει, έλεγα με το νου μου, μπορεί αυτές οι δυο απλότατες λέξεις να φτάνουν…».

Τέσυ Μπάιλα

                                                                                                                

Αργυρώ Μουμτζίδου

Η Αργυρώ Μουμτζίδου είναι φίλη της Ιαπωνίας και του Λευκάδιου Χερν. Θαυμάζει το ελεύθερο πνεύμα του και έχει ταξιδέψει στα μέρη που έζησε ο συγγραφέας. Είναι γνωστή για δράση στα ζητήματα επαφής γλωσσών και πολιτισμών. 

Παραθέτω μερικές ιδιότητές της:

• Είναι επιστημονική συνεργάτης του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, διδακτολόγος, ειδική σε ζητήματα Πολυγλωσσίας και Επαφής Γλωσσών και Πολιτισμών.

• Είναι υπεύθυνη στην Ελλάδα του ελληνογαλλικού φορέα «Διεθνής Διάδραση-Αδελφοποίηση - Ιnteraction Internationale-Adelphopoiisi».

• Έχει ιδρύσει και συντονίζει την ερευνητική Ομάδα Εκπαιδευτικής Πολυγλωσσίας «Διεπαφή».

• Είναι επιστημονική υπεύθυνη της Γιορτής Πολυγλωσσίας 2014, μία τριήμερη δράση του Δήμου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με την ΔΕΠΘΕ και με τίτλο «Γλωσσικές διαδρομές. Θεσσαλονίκη, Πολύγλωττη Πόλις», μιας δράσης που ξεκίνησε το 2013 και συνεχίζεται φέτος για δεύτερη χρονιά.

• Εκδίδει το γαλλόφωνο διεθνές επιστημονικό περιοδικό Synergies Sud-Est Εuropéen σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Σας προσκαλώ να παρακολουθήσετε μια ενδιαφέρουσα ραδιοφωνική συζήτηση πού έγινε πριν από λίγες μέρες στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης FM 100,6, με την Αργυρώ Μουμτζίδου και την υπεύθυνη της εκπομπής Γέφυρες (μιας εκπομπής για τις γέφυρες που καταστρέφει ο κοινωνικός αποκλεισμός και για τις γέφυρες που χτίζει η γνωριμία με το διαφορετικό).

ΚΛΙΚ

Θα ξανασυναντήσουμε την Αργυρώ Μουμτζίδου, για να μας μιλήσει για το ταξίδι της στην Ιαπωνία.

Κώστας Ευαγγελάτος

Κώστας Ευαγγελάτος

«Kotobuki»

(best wishes-good luck)

tribute to Lafcadio Hearn, mixed media, 2009.

«Η σύνθεση κολλάζ με χαρτόνι πάνω σε τμήμα κεντημένης ιαπωνικής ρόμπας απαρτίζεται από το ιδεόγραμμα ευχή και έναν ευκλείδιο κύκλο με αναγραφή του ελληνικού γράμματος γ εις την ν (νιοστή δύναμη). Κατά την προσέγγιση μου στη σειρά έργων μου bodygraphics/ Σωματογραφίες γ= γένεση, γυναίκα, γεωμετρία. Στο χάος του φόντου έχουμε ένα διάλογο της δυτικής λογικής σκέψης-τόπου καταγωγής του Λευκάδιου και της απωανατολίτικης καλλιγραφίας και συναισθηματικής μυθοπλασίας».

από το σημείωμα του Κώστα Ευαγγελάτου

Το έργο εκτέθηκε στο Deree College το 2009, στο πλαίσιο της έκθεσης «The Open Mind of Lafcadio Hearn», με την ευκαιρία των 110 χρόνων Ελληνο-Ιαπωνικής φιλίας.

«Dedication to Lafcadio»

mixed media, 2014

«Η επιζωγραφισμένη ψηφιακή σύνθεση, με κολλάζ ιαπωνικού γραμματοσήμου επικεντρώνεται στον σκεπτόμενο συγγραφέα. Ίσως νοσταλγικές σκέψεις για επιστολές που δεν έστειλε ποτέ στον τόπο καταγωγής του...»

από το σημείωμα του Κώστα Ευαγγελάτου

Βιογραφικό του Κώστα Ευαγγελάτου στα ιαπωνικά,

από το βιβλίο του καθηγητή Κώστα Ε. Μπέη «Η δίκη του Σωκράτη»,

Εκδόσεις EUNOMIA Verlag, 2001,

για το οποίο ο καλλιτέχνης είχε φιλοτεχνήσει 7 σχέδια.

Οι φωτογραφίες των έργων και το βιογραφικό προέρχονται από το αρχείο του Κώστα Ευαγγελάτου. Τον ευχαριστώ που είχε την καλοσύνη να μου παραχωρήσει την άδεια να τα χρησιμοποιήσω, καθώς και για τις πληροφορίες που μου έδωσε..

With many thanks to Costas Evangelatos for letting me use the photos of his artwork and of the book. I also thank him for the information he gave to me.